මොකක්ද මේ 110.
අහා… මේක මගේ උපරිම වේගයයි. පැයට කිලෝමීටර් 110 ක වේගයෙන් මම මගේ රෝද දෙක ආයෙත් පැද්දෙමි. මීට පෙර දෙවතාවක් මම එම වේගයට එය පැද ඇත්තෙමි. මගේ රෝද දෙක මිළදී ගෙන 3න් වන මාසයේදී මම පළමු වතාවට එය කළෙමි. දෙවන අවස්ථාව ඊට මාස කිහිපයට පසුව පැවති ද්වන්ධ තරඟයක් විය. තුන් වැනි වතාවටද මම බොහෝ එයම කළෙමි. මෙහි විශේෂත්වය නම් අවස්ථා තුනමටම මා යොදාගෙන තිබුණේ එකම මාවතක් වීමයි.
සෑම මසකදීම එක් වතාවක් හෝ මම ගමේ යෑම මගේ සිරිතකි. මගේ ගම (අඹන්පොල ) පිහිටා ඇත්තේ කුරුණෑගල දිස්ත්‍රිකයේය. වඩාත් නිවැරදිව දැක්වූවොතින් කුරුණෑගල සිට අනුරාධපුර යන ඇල්ල හරහා පාරේ එනම් අංක 57 මාර්ගයේ කුරුණෑගල සිට කිලෝමීටර් 50ක් පමණ දුරින්ය. මෙම මාර්ගයදී වාරියපොල නගරයේ සිට පාදෙණිය හන්දිය දක්වා මාර්ගය ඉතාම හොඳ අයුරින් නිමවා ඇත. බැලූ බැල්මට සැතපුම් 1/2ක් පමණ එක එල්ලේ කෙලින් දිවෙන මාර්ග කැබලි කිහිපයක්ම මෙහිදී ඔබටත් හමු වී ඇතිවාට කිසිදු සැකයක් නැත. මෙවැනි මාර්ගයක 60ට හෝ 70ට පැදීම සමහරවිට ගමන එපා කරවන්නට පිළිවන. එම නිසා ඔබ නොදැනුවත්ම 80, 90 ට මීටර් කටු කැරකීමට බොහෝ ඉඩ ඇත. නමුත් 100ක් හෝ 110ක් යනු හිතාමතාම රිය පැදවිය යුතු අගයකි.
එමෙන්ම මෙම ප්‍රදේශයේ අනතුරුද බහුලය. එම නිසා තැන් තැන්වල
“මෙය අනතුරු බහුල ප්‍රදේශයකි”,
“ප්‍රවේශමෙන් රිය පදවන්න” යනාදී වශයෙන් නොයෙකුත් ප්‍රදර්ශන පුවරුද දැකිය හැකිය. එහි තිබූ එක් පුවරුවක් මගේ මතකයේ රැදෙන්න විය.
වේගය පිනවයි
මරුවා කැඳවයි.
නමුත් මගේ සිත එය කියවූයේ මෙසේය.
වේගය පිනවයි.
මරුවන් දෙදෙනකු කැඳවයි.
මීට හේතුවවූයේ මා බොහෝවිට රෝද දෙකේ යන්නේ මගේ බිරිඳත් සමග වීමය. එම නිසා මා කිසිවිට මරුවන් දෙදෙනකු සිටිනවිට 80ට වඩා නොපදින්නට සිතා ගත්තෙමි. 110 යනු සැබැවින්ම මරුවාගේ වේගයකි. කොලුකමට 110 පිනවූවත් එය මාරාන්තික බව මට හොඳටම පැහැදිළිය. නමුත්….
