ඔන්න දැන් තියෙන්නේ පෙරඩ් කාලේ. කොහෙන් හරි බස් ටිකක් සෙට් කර ගන්නවා. ගහනවා ලොකූ බෝඩ් එකක් XXX විද්යාලය කියලා. ගන්නව ලොකු බෙර ටිකක්. ඔන්න පටන් ගන්නවා සබ්ද පූජාව. ඔන්න තාත්තලා අම්මලා පෙරහැරේ ඉස්සරහින්ම යනවා ඔක්කොම පෙන්නාගෙන. අම්මලා දැක්කාම කොල්ලන්ට විතරක් නෙමෙයි තාත්තලාටත් ටිකක් මඤ්ඤං වෙනවා. පුතාව වාහනේ දාගෙන යනවා ලොකු බෝඩ් එකකුත් එල්ලාගේන. පුලුවන් නම් ගහපියව් කියලා. වාහන පේලිය හින්දා මාර ෆන්. කාටවත් යන්න බැ. දෙන්නම් පැලෙන්න බෙර පාර. පාර යන එවුන්ට දෙන්නම් විසිල් එක. මොකෝ එවුන් අපිට ගහන්නද? මෙතන ඉස්කොලේම ඉන්නවඩෝ... ඔන්න පුලුවන්නම් චොපර් එකකුත් ගන්නවා සල්ලි වලට. බැනර් එකක් දාගෙන අහසින් යනවා උජාරුවට. ළමයින්ට වැඩිය ලොකුවට දෙමාපියෝ හිනා වෙනවා. කොහොමද අපේ එකේ සයිස් එක කියලා. මාර ෆන්.
අන්තිමට මැච් එක හහන දවසේ කුඩු වෙන්න බොනවා. පුලුවන්නම් කොල්ලෙක් එක්ක හරි කෙල්ලෙක් එක්ක හරි සෙට් වෙලා කැලේ පනිනවා. ආතල් එකක් ගන්නව. මාර ෆන්.
මෙන්න මේකයි බිග් මැච් එක. අම්මලා පස්සේ කියන්නේ දැක්කට අපේ එක. උස්සාගෙන ගිය හැටි. ඉස්සරහින්මයි ගියේ. ලොකුවට තිබ්බනේ. රතු පාටට. ආසාවේ බැ. මෙන්න මෙතැනම තමා අවුල එන්නේ. පාසැල හා සිසුවා දැන් නැ. ඉන්නේ කවුද කියලා හැමෝම දන්නවා. පොරත්වය එහෙම නැත්නම් ගැට්ට පෙන්වන්න කාලේ මේක තමා කියලා හිතාගත්ත මෝඩ අම්මලා ටිකක් ෆුල් ෆෝම් වෙලා රටේ අනිත් මිනිස්සුන්ට ආතල් දෙන කාලයක්. දෙමාපියන්ට අවනත නැති දරුවන් ඉන්න කාලේ අවනත් දරුවන් පවා බොරුවට ඇද දමන සමාජයක අපි සිටිමු. පෙරඩ් එකට 10ක් ගියත් මොකද අනිත් මිනිස්සුන්ට කරදර නොවන විදියට. එහෙම බැ. මේක ඔක්කොටම් පේන්න එපැයි. අපි යමු ගාලු පාරේම. ඔන්න ඉතින් පැය ගාණක් වාහන තද බදය. සල්ලි තියෙන එකෙක් තමන්ගේ වාහනේක ඕනැ ගමනක් යයි. ඒත් පොදු සේවා බස් එකේ යන මිනිහා මේක ඉවසන්න එපැයි. යන මගුලක් පලයල්ලකෝ අස්සේ පාරක. කරන මගුලක් කර ගනිල්ලකෝ ඉස්කෝලේ ඇතුලේ. මෙහෙම කියන මිනිස්සු කොච්චර ඇත්ද?
මේක සංකර ජීවිතවල ආරම්භයයි. සිංහලකම නැති වෙලා ඉවරයි. බෞද්ධකමක් කොහොමත් නැ. නමුත් තවම පාසල හා සිසුවා ඉවර නැ. ගුරුතුමා හා සිසුවා ඉවර නැ. මේක ඉවර කරන්නේ අපේ දෙමාපියොයි. මේ ගැනත් හිතලා යමක් කලෝත් යහපත් දරුවන් පාසැලෙන් බිහි වේවි. නැත්නම් වැඩි කල් නොගොස් දෙමාපියෝ දරුවාගේ මෙහෙකරුවා වනු නිසැකය.
Posts
